9 ΜΗΝΕΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΠΑΡΚΟ
ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΙΩΝ
 

  26 Γενάρη 2009 ξημερώματα: Η αρχή της καταστροφής.

Ο Δήμος έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο που προετοίμαζε πολύ καιρό πριν και εισέβαλε με μπουλντόζες στο πάρκο κόβοντας τα δέντρα με την προστασία των ΜΑΤ ενάντια στους οργισμένους κατοίκους που προσπαθούσαν να εμποδίσουν το έγκλημα.

Δύο μέρες μετά, εργαζόμενοι του Δήμου μαζί με τραμπούκους και ασφαλίτες, επιτέθηκαν στους κατοίκους που περιφρουρούσαν το πάρκο και ολοκλήρωσαν την ισοπέδωση του πάρκου ξεριζώνοντας ακόμα και τα δεντράκια που είχαν φυτευτεί την προηγούμενη μέρα.


26 Γενάρη 2009: Η σηματοδότηση της αρχής του αγώνα για την επαναδημιουργία του πάρκου από το σημείο μηδέν, το σημείο όπου γείτονες-κάτοικοι και αλληλέγγυοι παίρνουμε την υπόθεση στα χέρια μας.

Μέσα από τις διαδικασίες της Ανοικτής Συνέλευσης, της αδιαμεσολάβητης δράσης, πέρα από κόμματα και ΜΜΕ, αντιστεκόμαστε στα σχέδια του Δήμου-εργολάβων για την κατασκευή γκαράζ και στην αστυνομική τρομοκράτηση όσων προασπίζονται το χώρο.

Σταδιακά και με συλλογική δουλειά:

-αποτρέψαμε τη μετατροπή του πάρκου σε εργοτάξιο, περιφρουρώντας το

-δεντροφυτεύουμε το πάρκο

-φροντίζουμε για τον καθαρισμό του χώρου, το πότισμα και την περιποίηση των δέντρων

-ανακαινίσαμε και εμπλουτίσαμε την παιδική χαρά

-οργανώσαμε πορείες και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και διεκδίκησης

-οργανώνουμε εκδηλώσεις, συναυλίες, παραστάσεις, εκδίδουμε έντυπα πληροφόρησης

-από τις πρώτες μέρες κατασκευάσαμε περίπτερο αντιπληροφόρησης καθώς και κιόσκι που στέγασε την Ανοικτή Συνέλευση και τους ανθρώπους που περιφρουρούσαν το χώρο, μέχρι τις 17 Ιουνίου 2009 που το κατέστρεψε “αγανακτισμένος πολίτης”


Σ΄όλους αυτούς τους μήνες, πέρα από την κρατική και παρακρατική βία των πρώτων ημερών, ήρθαμε αντιμέτωποι με την αστυνομική καταστολή, ξυλοδαρμούς, συλλήψεις και σοβαρούς τραυματισμούς στις 02/02/09 έξω απʼ το Δημαρχείο, συλλήψεις και προσαγωγές 15 ατόμων (18/06/09), διακοπή της παροχής νερού στις 23/04 και στις 03/07/09. Ενώ ακολούθησε υποκριτική και προβοκατόρικη επίσκεψη συνεργείων του Δήμου για πότισμα τα οποία εκδιώχτηκαν απʼτην Ανοιχτή Συνέλευση.

Οι οποιεσδήποτε μεθοδεύσεις του Δήμου με ή χωρίς τη βοήθεια της αστυνομίας δε μας τρομάζουν, μας εξοργίζουν και μας πεισμώνουν στον αγώνα μας.
 
▪ Παλεύουμε για να παραμείνει ο χώρος Πάρκο αυτοδιαχειριζόμενο και ζωντανό, τόπος συνάντησης ανθρώπων χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς, αρμονικής συνέρευσης και συνλειτουργίας ντόπιων και μεταναστών.

▪ Αντιστεκόμαστε στη λεηλασία και τον έλεγχο της φύσης και της κοινωνίας

▪ Ενάντια στη λογική της διαχείρισης του χώρου από το Δήμο, δε παραδίδουμε το πάρκο σʼαυτούς που το κατέστρεψαν. Διαμορφώνουμε εμείς οι ίδιοι, κάτοικοι και αλληλέγγυοι, έναν αυτοδιαχειριζόμενο ελεύθερο χώρο. Οι δράσεις μας κατευθύνονται στην αυτοοργάνωση και στην ουσιαστική συμμετοχή των γειτόνων και των αλληλέγγυων στην καθημερινότητα και τις ανάγκες του πάρκου.
 

Κατά τη διάρκεια του πολύμηνου, κοινωνικού και αδιαμεσολάβητου αγώνα μας, κάναμε πράξη τις επιθυμίες και τα όνειρά μας για ένα χώρο ελεύθερο από την τυραννία του εμπορεύματος και τις κερδοσκοπικές βλέψεις της Δημοτικής αρχής.
 

Ο αγώνας συνεχίζεται. Καλούμε όλους τους ανθρώπους με κοινωνική συνείδηση, ντόπιους και μετανάστες, μικρούς και μεγάλους, να συνδράμουν στην προάσπιση του Πάρκου Κύπρου και Πατησίων, στην προάσπιση ενός ελεύθερου δημόσιου χώρου που βρίσκεται στο στόχαστρο της εξουσίας.

Κάλεσμα στο τριήμερο εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση 9 μηνών αγώνα στο Πάρκο στις 16-17-18 Οκτώβρη 2009


ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ, ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!


Ανοιχτή Συνέλευση Αυτοδιαχειριζόμενου Πάρκου Κύπρου και Πατησίων

Πέρασα χθες από το πάρκο.

Δεσπόζει ένα τεράστιο πανό με μαύρα κόκκινα γράμματα "Λευτεριά στον ?? ??) δεν θυμαμαι το όνομα, Τουρκος ή Κούρδος μάλλον.

Γιατί ρε γαμότο γίνεται αυτό;

Γιατί τα πακετοποιούμε; Τι δουλειά έχει ο Τούρκος φυλακισμένος με τα δεντρα που κόπηκαν;

Γιατί το αποπροσανατολίζουμε το θέμα;

και μερικές φωτογραφίες από ομαδικό παιδικό παιχνίδι (φύτεμα λουλουδιών, ζωγραφική κλπ) και συλλογική κουζίνα στο πάρκο http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1095843

...

Όταν έλεγα φίλε Αλεξ. ότι γνωρίζω τη διαφωνία σου στη θεώρησή μου αυτό εννοούσα. Έχεις μια άλλη θεώρηση για την αποτελεσματικότερη και μαζικότερη αντιμετώπιση ενός θέματος με τον αυτοπεριορισμό θα έλεγα σε αυτό, με αποκλεισμό άλλων περισσότερο ή λιγότερο συναφών ζητημάτων. Είναι μια άλλη θεώρηση με την οποία με τη σειρά μου διαφωνώ αντλώντας από την βαθεια κριτική του σε κάθε είδους αυτοπεριορσμό, χωροταξικό (τοπικισμό), θεματικό (μονοθεματικότητα), μεθοδολογικό κλπ. Σίγουρα κάθε συγκεκριμένο ζήτημα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν τέτοιο, δηλαδή ως συγκεκριμένο χωρίς να χάνεται μεσα σε γενικεύσεις και αφαιρέσεις. Και σε αυτό μάλλον θα πρέπει να συμφωνούμε.

Ωστόσο κατα τη γνώμη μου, διατηρώντας πάντα στο επίκεντρο της οπτικής μας το συγκεκριμένο, θα πρέπει η σκέψη, η κριτική και η δράση μας να αγκαλιαζει ο,τι θα μπορούσε να συνδέεται διαλλεκτικά με το συγκεκριμένο αγώνα και το επίπεδο συνείδησης και διαθεσιμότητας στο οποίο βρίσκεται κάθε φορά. Κατά την γνώμη μου άλλωστε όλα τα κοινωνικά προβλήματα είναι άρρηγκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους και είναι αδύνατον τελικά να αντιμετωπίσεις κάποιο από αυτά χωρίς αναγωγές στα υπόλοιπα και εμβάθυνση στην αναζήτηση της κοινής τους αιτίας στην ίδια την οργάνωση και λειτουργία της κοινωνίας μας. Κατα συνέπεια νομίζω ότι ο αυστηρός αυτοπεριορισμός σε ένα ζήτημα κάθε φορά, τελικά το αδικεί και το συσκοτίζει αποκόβοντάς το από τις συνδέσεις και τις αιτίες του και από πείρα δεν έχω δει και μεγάλη μαζικότητα ή αποτελεσματικότητα που να οφείλεται σε αυτό αυτό καθαυτό τον αυτοπεριορισμό σε ένα ζήτημα καθε φορά. Σίγουρα πάντως είναι ζήτημα που σηκώνει τεράστια συζήτηση και αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τη μια εστία αντίστασης στην άλλη αναλόγως πολλών παραγόντων.

Ειδικά πάντως για το πάρκο της Κύπρου θα πω ότι μολονότι πρόκειται για ένα συνοικιακό κατά βάση ζήτημα με το οποίο ασχολούνταν μέχρι καποια στιγμή ελάχιστοι κι από αυτούς μερικοί με ισχυρές κομματικές συνδέσεις κι εξαρτήσεις, καθώς και μερικοί αντιεξουσιαστές, το γεγονός ότι το αποκορυφωμά του συνέβη στις 26 Γενάρη 2009 -με την κοπή όλων σχεδόν των δέντρων του πάρκου από τον Δήμο-, δηλαδή ούτε ένα μήνα μετα τα εξεγερσιακά γεγονότα του Δεκέμβρη καθόρισε πολλά. Στο πάρκο έσπευσαν πολλοί περισσότεροι από όσους ήδη ασχολούνταν με αυτό μέχρι εκεινη τη στιγμή -και οι οποίοι είχαν αποτύχει να μαζικοποιήσουν τον αγώνα και να προστατεύσουν τα δέντρα-, και εκφράστηκε μια δυναμική σε επίπεδο δράσης αλλά και ιδεών που αντλούσε από τις εμπειρίες της μαζικής καθοδου και πάλης χιλιάδων ανθρώπων στον δρόμο του Δεκέμβρη μετα τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου.

Για αυτό και εγιναν μεγάλες συγκρούσεις σε όλη την Πατησίων εξαιτίας της κοπής των δέντρων και τα γεγονοτα αυτά έφτασαν μέχρι και τα διεθνή πρακτορεία κλπ. σαν συνέχεια του Δεκέμβρη. Η καταγωγή λοιπόν, οι προβληματισμοί και οι αναφορές του αγώνα στην Κύπρου μετά τις 26 Γενάρη βρίσκονται εν πολλοίς στο πνεύμα του Δεκέμβρη. Το να γίνονται εκδηλώσεις όπως για παράδειγμα για την υπόθεση της εργάτριας Κωνσταντίνας Κούνεβα καθώς και άλλα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, ήταν εξαρχής ένα πράγμα φυσιολογικό στην Κύπρου. Αυτός βεβαια ο ριζοσπαστισμός που αντλούσε από τον Δεκέμβρη, δεν ίσχυε για όλους τους συμμετέχοντες στην υπεράσπιση του πάρκου και ήταν κάτι που αποτέλεσε κι αιτία αντιπαράθεσης και διαχωρισμών στο εσωτερικό του. Αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.