|
«Επιζήσαντες
των καλοκαιρινών πυρκαγιών πωλούνται εκεί!» είχαν γράψει σε μια ταμπέλα
που έδειχνε την πλατεία με τα έλατα. Κι εμείς που αγοράσαμε δηλαδή
έλατο, πήραμε σπίτι μας επιζήσαντα της πυρκαγιάς; Κατά κάποιον τρόπο,
ναι. Επέζησαν τα έλατα αυτά, αλλά όχι τυχαία. Γιατί μεγαλώνουν στον
Χολομώντα, το βουνό της Χαλκιδικής όπου ζουν οι καλλιεργητές τους και
τα φροντίζουν, άρα δεν τα αφήνουν να πάρουν φωτιά, όσο είναι ανθρωπίνως
δυνατόν.
Αν τόσες δεκαετίες τώρα δεν ασχολούνταν με τα έλατα που
πουλάνε κάθε Χριστούγεννα οι άνθρωποι αυτοί, είναι πολύ πιθανό να είχαν
εγκαταλείψει το χωριό τους και να είχαν μετακινηθεί σε πεδινές και πιο
εύκολες περιοχές. Και τότε μάλλον θα είχαν καεί τα δάση, μια και δυο
φορές, όπως κάηκε η Χαλκιδική, και θα υπήρχε στη θέση τους ξεγυμνωμένο
έδαφος, χαλιάς με πέτρες που κατολισθαίνουν σε κάθε καταιγίδα. Τι να
κάνουμε, έχουν περάσει τα χρόνια που ο Γερμανός αγρότης έβγαινε με το
τσεκούρι κι έκοβε ένα έλατο από τον κοντινό δρυμό, ακόμα κι εκείνα όπου
ο Αθηναίος σπορτίβ ανέβαινε στην Πάρνηθα κι έπαιρνε με τα χεράκια του
το έλατό του.
Τα δάση δεν είναι πια πλούσια κι ανεξάντλητα, είναι λίγα
και απρόσιτα, χρειάζονται τη φροντίδα μας, η οποία δε γίνεται με
συμβολικές δενδροφυτεύσεις μια φορά τον χρόνο. Αντί να ευλογούμε αυτή
την ευρωπαϊκή συνήθεια που κρατά πέντε ανθρώπους στα βουνά επειδή έχουν
τη δυνατότητα να ζουν από τα έλατα, και συντηρεί μερικά δάση, και μας
επιτρέπει κι εμάς στις πόλεις να βλέπουμε πώς είναι τα έλατα, να ζούμε
τον θρίαμβο και τη θλίψη τους, τη δροσιά και τη μελαγχολία τους,
γράφουμε κι εξυπνάδες από πάνω.
http://www.tanea.gr/ColumnCategory.aspx?d=20071218&nid=6906369&sn=&spid=876
Της Άννας Δαμιανίδη
 (0) |
