|
Του Γιαννη Ζαμπετάκη
Έχουν μαλλιάσει τα πληκτρολόγιά μας να το γράφουμε!
Η οικολογία"πουλάει" και έτσι, τοντελευταίο καιρό έχουμε γίνει όλοι οικολόγοι. Λίγο
οι φωτιές, λίγο ο Ασωπός, λίγο το βραβείο Νομπέλ στον Αλ Γκορ, λίγο ο χάκερ στα emails για την κλιματική αλλαγή μάς έχουν
κάνει να ανταλλάσσουμε συνεχώς ιδέες και τρόπους για το πώς θα
μειώσουμε το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Μιλάμε για «οικολογικές
λάμπες», για «υβριδικά αυτοκίνητα» και άλλα όμορφα κατασκευάσματα. Καλά
όλα αυτά, αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη απέχουν έτη φωτός από τα
πραγματικά προβλήματα του περιβάλλοντος. Για να διαχειριστούμε
ορθώς μια κρίση, ένα πρόβλημα ή έναν κίνδυνο, το πρώτο βήμα που πρέπει
να κάνουμε είναι η αξιολόγηση της επικινδυνότητάς του (risk
assessment). Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αξιολογήσουμε επαρκώς το κάθε
πρόβλημα ώστε να περάσουμε στη συνέχεια σε τρόπους αντιμετώπισης και
επίλυσής του.
Κάνοντας μια μελέτη αξιολόγηση επικινδυνότητας για το περιβάλλον, είναι εύκολο να
συμπεράνουμε ότι οι πιο σημαντικοί κίνδυνοι για τον πλανήτη Γη δεν
είναι «το νέο 666» (κατά τον κ. Δ. Ψυχογιό, στο «Βήμα», 12.12.2007),
δηλαδή το CΟ2 που εκλύεται από κάθε καύση (συμπεριλαμβανομένης της
αναπνοής μας). Ειδικότερα για τη χώρα μας, το φαινόμενο του θερμοκηπίου
είναι μεν ένας υπαρκτός κίνδυνος, αλλά με μικρή επικινδυνότητα.
Μερικοί κίνδυνοι υψηλότατης επικινδυνότητας για το περιβάλλον στην
Ελλάδα σήμερα είναι η δολοφονική διαχείριση των υδάτων [π.χ. το Cr (VΙ)
είναι μια ανθρωπογενής ρύπανση που προκαλεί καρκίνο, το ποσοστό των
θανάτων από καρκίνο στα Οινόφυτα από 6% που ήταν το 1989, σήμερα είναι
36%], η ανύπαρκτη αναδάσωση χωρίς κτηματολόγιο και δασολόγιο (ποιος
είναι άραγε ο λόγος των αναδασωμένων προς τις καμένες εκτάσεις;), οι
παράνομες χωματερές (που πολλές πιάνουν φωτιά και έτσι εκλύουν
καρκινογόνες διοξίνες).
Για να αξιολογήσουμε την
επικινδυνότητα των κινδύνων, πρέπει να σκεφτούμε την πιθανότητα να
προκαλέσουν θάνατο ή μη αντιστρεπτή βλάβη στον άνθρωπο ή στο
περιβάλλον. Θάνατοι ζώων και ανθρώπων που σχετίζονται με τη ρύπανση του
περιβάλλοντος παρατηρούνται συνεχώς (Κορώνεια και Οινόφυτα,
αντίστοιχα). Αρα είναι αυταπόδεικτο ότι ο πιο σημαντικός κίνδυνος για
τον άνθρωπο στην Ελλάδα του 2007 δεν είναι το CΟ2 αλλά το μολυσμένο και ρυπασμένο
νερό. Το οποίο, λόγω των συγκοινωνούντων δοχείων που είναι τα κανάλια
του υδροφόρου ορίζοντα, εξαπλώνεται γοργά. Σήμερα ένας
καρκινοπαθής από μολυσμένο με Cr (VΙ) νερό δεν μπορεί καν να εναγάγει
την Πολιτεία, αφού δεν υπάρχει νόμος που να απαγορεύει το Cr (VΙ) στο
νερό.
Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Αλλά μην
κρυβόμαστε πίσω από πολιτικά προσωπεία και Κοπεγχάγες!
Το πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα δεν είναι το κλίμα
αλλά το στραβό μας το κλήμα, που, όπως πάμε, σύντομα θα το φάει ο
γάιδαρος. Το πιο μεγάλο πρόβλημα είναι η ανύπαρκτη διαχείριση των
ρυπαντών και των σκουπιδιών- από τις παράνομες χωματερές και το
αμφίβολο χρονοδιάγραμμα για τους νέους ΧΥΤΑ στην Αττική ως τα
καρκινογόνα στοιχεία στο νερό και ενδεχομένως και στα τρόφιμα. Συνάμα
δεν υπάρχει πραγματική τιμωρία για τους ρυπαίνοντες. Ενα πρόστιμο-χάδι
(ακόμη και αν εισπραχθεί) δεν θα σταματήσει καμία βιομηχανία να
συνεχίσει να ρυπαίνει. Απαιτείται καλλιέργεια καταναλωτικής παιδείας με
τη δημιουργία μιας βάσης δεδομένων δημόσια προσβάσιμης με τις εταιρείες
που τους έχουν επιβληθεί πρόστιμα και αν αυτά τα πρόστιμα έχουν
πληρωθεί. Ενας «Τειρεσίας Προστίμων» για το Περιβάλλον και τα τρόφιμα
χρειάζεται, για να ξέρουμε ποιος ρυπαίνει ή παράγει μη ασφαλή τρόφιμα.
Ετσι θα μπορούμε ως καταναλωτές να τους μποϊκοτάρουμε εμπορικά.
Στο forum στις 4.12.09, ακούσαμε ότι αυτός ο "Τειρεσίας Προστίμων" που
ο γράφων έχει ζητήσει δημόσια από τις 14.12.2007 στο ΒΗΜΑ, γίνεται
πραγματικότητα!
Για να αποκτήσει όμως και δεδομένα των αληθινών ρυπαντών, πρέπει να αρχίσουν αληθινοί έλεγχοι με αυστηρό αλγόριθμο προστίμων.
Ιt's so bloody elementary my Dear Watson...
 (0) |
