|
 Την πρώτη λεπτομερή εικόνα των εντυπωσιακών κοραλλιογενών υφάλων και τον τρόπο που πλήττονται από τον άνθρωπο, κυρίως μέσω της αλιείας σκιαγράφησαν ερευνητές, οι οποίοι μελέτησαν τις ατόλες του Ειρηνικού Ωκεανού.
Αμερικανοί ερευνητές από το Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας Σκριπς ερεύνησαν κάθε μορφή ζωής στα νησιά Λάιν, νότια της Χαβάης, το περασμένο καλοκαίρι. Οι ακατοίκητοι ύφαλοι ήταν πιο υγιείς από τους κατοικημένους, σύμφωνα με την έρευνα που δημοσιεύθηκε την περασμένη Τετάρτη στη διαδικτυακή επιστημονική βιβλιοθήκη Public Library of Science Biology. Τα οικοσυστήματα στο Κίνγκμαν και την Παλμύρα, τις βορειότερες και λιγότερο κατοικημένες ατόλες, κυριαρχούνται από μεγάλα ψάρια όπως καρχαρίες. Οι περισσότερο κατοικημένες ατόλες, το Ταμπουεράν και το Κιριτιμάτι προς τον νότο, χαρακτηρίζονται από άλγη και μικρά ψάρια που τρέφονται με πλαγκτόν αλλά και κοράλλια.
Σχολιάζοντας την έρευνα που πραγματοποιήθηκε, οι Νάνσι Νόουλτον και Τζέρεμι Τζάκσον του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν τόνισαν πως είναι αξιοσημείωτη, διότι προσέφερε στοιχεία για όλο το φάσμα των ανθρώπινων συνεπειών. Χωρίς αυτά τα δεδομένα, σημειώνουν, η μελέτη των κοραλλιογενών υφάλων θα έμοιαζε με μελέτη του δάσους του Αμαζονίου αποκλειστικά με βάση τις εκτάσεις που έχουν μετατραπεί σε λιβάδια για βοσκή και καλλιέργεια.
Η υποβάθμιση του ωκεάνιου οικοσυστήματος έχει οδηγήσει σε διάβρωση, ενώ η υποθαλάσσια παρατήρηση είναι σχετικά πρόσφατη. Οι επιστήμονες διαφωνούν για τη σημασία των τοπικών παραγόντων, που επηρεάζουν τους κοραλλιογενείς ύφαλους, όπως η υπεραλιεία και η μόλυνση σε σχέση με διεθνούς κλίμακας παράγοντες, όπως η κλιματική αλλαγή και η οξείδωση των ωκεανών. Η έρευνα στα νησιά Λάιν δεν θα απαντήσει οριστικά σε αυτά τα ερωτήματα. Οι επιστήμονες παρατήρησαν όμως μεγάλες διαφορές στους πληθυσμούς των ψαριών ανάμεσα σε κατοικημένους και ακατοίκητους ύφαλους, τις οποίες καταλογίζουν σε πιέσεις που ασκούν σε αυτούς τους πληθυσμούς καρχαρίες και άλλα αρπακτικά, όπως λέει ο Ενρικ Σάλα του Εθνικού Συμβουλίου Επιστημονικής Ερευνας της Ισπανίας.
Στο Κίνγκμαν και την Παλμύρα, για παράδειγμα, το ωκεάνιο οικοσύστημα κυριαρχείται από τέτοια αρπακτικά, ενώ στο Ταμπουεράν και το Κιριτιμάτι αυτά τα είδη είναι παντελώς απόντα, κάτι που δεν συνάδει με το τι συμβαίνει γενικότερα σε παγκόσμια κλίμακα.
Η αλληλουχία στις ακατοίκητες ατόλες, ωστόσο, «είναι παρόμοια με αυτή που παρατηρείται στο Εθνικό Πάρκο Γιέλοστοουν?το τοπίο του φόβου» σύμφωνα με τον Ενρικ Σάλα. «Εκεί λόγω της ύπαρξης λύκων τα ελάφια είναι πιο προσεκτικά. Αντίστοιχα, τα μικρότερα ψάρια κρύβονται τον περισσότερο καιρό. Είναι πιο όμορφο θέαμα, γιατί δείχνει ότι οι ύφαλοι είναι υγιείς και καθαροί, δεν υπάρχει άλγη και κάποιος μπορεί να δει τους καρχαρίες», λέει ο δόκτωρ Σάλα. Αν και στους υποβαθμισμένους ύφαλους υπάρχουν περισσότερα ψάρια, αυτά είναι μικρότερα.
Ο δόκτωρ Σάλα αναγνωρίζει πως με βάση τα κριτήρια της Καραϊβικής και άλλων περιοχών που υπόκεινται σε εκμετάλλευση από τον άνθρωπο, το Ταμπουεράν και το Κιριτιμάτι είναι σε καλή κατάσταση. Ωστόσο, πρόσθεσε ότι οι 5.000 άνθρωποι που ζουν εκεί είναι αρκετός αριθμός για να μεταλλαχθεί ολόκληρο το οικοσύστημα.
Αυτή τη στιγμή η έρευνα αφήνει τους επιστήμονες τόσο με ερωτήσεις όσο και με απαντήσεις. Για παράδειγμα, ύφαλοι όπως το Ταμπουεράν και το Κιριτιμάτι δεν φαίνεται να επιβιώνουν από περιστατικά επιδημιών ή λεύκανσης των κοραλλιών. Μήπως οφείλεται στην αλιεία; Για να δοθεί απάντηση, οι ερευνητές τονίζουν πως θα πρέπει να μετρηθεί κατά πόσον η ανάπτυξη των κοραλλιών και οι πληθυσμοί των ψαριών επηρεάζονται από τις αλιευτικές πιέσεις.
Σε κάθε περίπτωση, ο δόκτωρ Σάλα σημειώνει πως οι ύφαλοι είναι «οικολογικές μηχανές», τα μέρη των οποίων αποτελούνται από φυτά, ψάρια, μικρόβια και κοράλλια. «Το σύστημα μπορεί να διαταραχθεί, αλλά επανέρχεται. Αν όμως κομμάτια του συστήματος, όπως τα μεγάλα ψάρια, απομακρυνθούν, τότε η μηχανή θα χαλάσει» τονίζει
Πηγή : New York Times
Source: OneEarth
|
