|
30.04.07 |
|
Του Κωστή Παπαϊωάννου
Ένας πόλεμος
διεξάγεται στην Αθήνα. Ένας πόλεμος καθαρά επεκτατικός. Η μια πλευρά
διαρκώς επιτίθεται, αιφνιδιάζει, σφυροκοπά τον αντίπαλο, κερδίζει νέα
εδάφη. Η άλλη πλευρά αμύνεται, κάνει μάχες οπισθοφυλακής και
ανταρτοπόλεμο με πενιχρά αποτελέσματα. Η πλευρά αυτή υστερεί καταφανώς:
είναι ανοργάνωτη, χωρίς τεχνικό εξοπλισμό και πρόσβαση στα μέσα
ενημέρωσης. Έχει προ πολλού χάσει τη μάχη της προπαγάνδας και όλα
δείχνουν πως χάνει και τον πόλεμο. Νέα μέτωπα ξεφυτρώνουν συνεχώς:
Γουδί, πάρκο Ριζάρη, Πεδίον του Άρεως, Δάσος Συγγρού, Άλσος Νέας
Φιλαδέλφειας. Οι επιτιθέμενοι κινούνται πάντα στις παρυφές ελεύθερων
χώρων πρασίνου ή σε μέρη που θα μπορούσαν να γίνουν χώροι πρασίνου
(αλλά δεν θα γίνουν ποτέ). Στήνουν τις πολεμικές- εμπορικές τους
επιχειρήσεις και διαβεβαιώνουν πως βρίσκονται εκεί προσωρινά. Όταν
τελικά εγκατασταθούν στην καρδιά των δημόσιων χώρων, γνωρίζουν πως δεν
θα τους ενοχλήσει κανείς. Συχνά χρησιμοποιούν μεθόδους μαφίας, όπως
συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες με τους μπράβους της καταπατημένης
παραλίας που απειλούν και δέρνουν εκλεγμένους εκπροσώπους των δημοτών.
Άλλοτε πάλι, η παρανομία τους εμμέσως καλύπτεται από την Αστυνομία,
όπως έδειξε πρόσφατα ο αξιοσημείωτος ζήλος της απέναντι στην
«εγκληματική» απόπειρα πολιτών να δενδροφυτεύσουν στο Πεδίον του Άρεως.
Ο πόλεμος για την προστασία ή την καταστροφή του εναπομείναντος
αστικού πρασίνου μαίνεται στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Αποτελεί μια
αδυσώπητη προσπάθεια επιβολής του ιδιωτικού επί του δημοσίου. Οι
καταπατητές διαθέτουν δυο ανεκτίμητα όπλα. Το ένα όπλο τους είναι οι
προσβάσεις τους στη Διοίκηση που την κάνουν να καταστρατηγεί,
απροκάλυπτα ή με νομιμοφανείς τρόπους, ακόμα και τις αποφάσεις
δικαστηρίων. Η Διοίκηση που θα έπρεπε να αποτελεί πρωταγωνιστή στη μάχη
για τη σωτηρία των δημόσιων χώρων, ουσιαστικά συμμαχεί με τους
καταπατητές. Το παράδειγμα του Πεδίου του Άρεως είναι εξοργιστικό: οι
δικαστικές αποφάσεις αγνοούνται προκλητικά και οι γιγαντιαίες
κατασκευές του μεγαλόσχημου καταπατητή ροκανίζουν το πράσινο. Το άλλο
όπλο των παρανομούντων είναι η γενική απαξίωση προς κάθε δημόσιο αγαθό.
Έχουν άλλωστε φροντίσει να δημιουργήσουν μια κατασκευασμένη συναίνεση
γύρω από την εύηχη, αλλά διόλου αγαθών προθέσεων επιχείρηση
«αξιοποίησης των ελεύθερων χώρων». Εξάλλου, συχνά παρουσιάζουν την
επιχειρηματικότητά τους σαν αφιλοκερδή προσφορά στο σύνολο.
Ας
δούμε όμως την πραγματικότητα. Το δικαίωμα στο περιβάλλον είναι ατομικό
δικαίωμα κατά το άρθρο 24 του Συντάγματος, όπως σημείωσε και η Εθνική
Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σε επανειλημμένες παρεμβάσεις της για
τις προαναφερθείσες περιπτώσεις απειλούμενων χώρων πρασίνου. Οι
πρωτοβουλίες πολιτών που προστατεύουν αυτό το πράσινο αντιστέκονται
στην αυθαιρεσία και διακινδυνεύουν να αντιμετωπίσουν τη Δικαιοσύνη.
Όταν αυτοί οι ελάχιστοι που αντιδρούν στη λαίλαπα της «αξιοποίησης των
δημόσιων χώρων» παρουσιάζονται σαν παρανομούντες, ας θυμόμαστε πως
υπερασπίζονται ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα όλων μας.
Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
 (0) |
